Crowdsurfen in het Amstel Hotel

Zomaar een telefoontje van een klant: “Zou jij Cameron Diaz en Antonio Banderas willen fotograferen?” Ik stamelde even. “ehh, ja… natuurlijk! Graag!”
In een flits zie ik mijn internationale carrière een vlucht nemen. De grote der aarde die zich verdringen voor mijn camera. Op de koffie bij George Clooney. Mario Testino gewoon ‘een collega’ noemen. Ik zag het al helemaal voor me. De klant zei nog: “Het is zo’n pers ding, weet je wel…” en daar ging ik fout. Want ik had geen idee.

Twee dagen later sta ik met nog een stuk of dertig fotografen in een gang van het Amstel Hotel, te wachten op wat komen gaat. Keurig mijn net gekregen pasje om de nek, wat aan geeft dat ik in dit gezelschap thuis hoor. Iedereen kijkt wat verveeld om zich heen want het wachten duurt lang.
Totdat een zachte kraak van een klink aankondigt dat er een deur open gaat. Als door wespen gestoken stormt dertig man richting de deur. Hij is nog geen tien centimeter open of de eerste proberen zich door de kier heen te wringen. Ik hoor camera’s en lenzen tegen elkaar aan knallen. Gevloek en gescheld. De deur gaat verder open. Er vallen een paar fotografen die overlopen worden door de vijftien die er achteraan komen. En toen was de gang leeg… op mij na, en een vriendelijk persdame die mij wat vreemd aan kijkt omdat ik niet mee heb gedaan aan het crowdsurfen.

In de kamer aangekomen zie ik mijn 30 collega’s voor een klein podium staan. De voorste rij maakt een soort Lee Towers bewegingen om hun plekje te verdedigen, wat door de tweede linie afgestraft wordt door een regelmatige tik op het hoofd van die net iets te grote lens.
Antonio en Cameron komen via een deur achter het podium de ruimte binnen, en dertig camera’s beginnen te ratelen. Ze hadden een aantal stemmen ingesproken voor de film Shrek, en waren naar Nederland gekomen voor een ‘pers momentje’. Naast de twee komen nog wat BN’ers staan die zorg hebben gedragen voor de Nederlandse nasynchronisatie. De camera’s ratelen door en Ik sluit achter aan, wat betekent dat het enige wat ik kan doen is mijn camera met gestrekte armen boven mij houden en gokken dat ik een beetje goed gericht heb.

Het hele circus duurt 2.32 minuten. (terug gekeken op de exif data van mijn camera) Tweeënhalve minuut een stroboscoop van flitsen van dertig fotografen die elkaar bevechten om hetzelfde plaatje te maken. Kan dit niet makkelijker? Wissel email adressen uit, één fotograaf naar binnen en die stuurt het materiaal gewoon even door naar de rest. Geen stress, geen blauwe plakken en gedeukte lenzen. En waarschijnlijk betere resultaten. Voor de duidelijkheid… dan wil ik natuurlijk wel die ene fotograaf zijn.
Ik weet het, zo werkt het niet, maar tot die tijd probeer ik zo’n ‘pers ding’ maar zo veel mogelijk te vermijden.